İyi İnsanlara Duyulan İhtiyaç Hakkında

         Varlığın kendisindeki doğuştan gelen karakter saflığından kaynaklanan bir ahlak anlayışına duyulan bu ihtiyaçtan Platon’un eserlerinin tümünün yanı sıra yirmi yüzyıldan daha uzun bir süre sonra da Kant ve izleyenlerinin eserlerinde de bahsedilmiştir.

          Bu ihtiyacı araştırmayan filozof ve doğruluğunu sorgulamayan düşünür olmamasına rağmen Klasik Dünya'nın yıkılışıyla birlikte kendiliğinden açık olan bu gerçeklik sırf basit ekonomik nedenler olmayan teolojik, politik ve sosyal nedenlerin egemenliği altına girmiştir.

          Fiziksel alanda mekaniğin gelişmesi metafiziksel alanda da bireyin yavaş yavaş "yöntemin kültü " adını verebileceğimiz bu batağa saplanmasına yol açan benzer bir süreçle birleşmiştir.

          Böylece insanın doğuştan gelen iyiliği onun dini, ailevi, coğrafî, ırksal vs. kökenlerine yani önyargı ve yüzeyselliklerin sayfalar dolusu ayrıntılı bir envanterini oluşturan bir dizi öğeye bağlanmıştır.
İnsanlık, yavaş yavaş planlar ve sistemler, içerikten çok biçim tarafından gözlerinin kamaştırılmasına izin vermiştir. Etik platformun parçalanması karşısında kötünün gerçek birşey olarak algılanması sonucu (sadece iyinin olmayışı değil ama sürekli varolan birşey olarak) reçetelerin az çok ütopik formülleri ortaya çıkmış, birey üstü alanda kişilikten arındırılmış her türlü şeytan çıkarmanın kapıları açılmıştır. Varlık ikinci plana düşerek kuramda kendi kusurlarından hareketle inanç veya mantıkla ürettikleri mükemmel İnsan'ın "organlarına" koşullandırılmıştır.

          Pratik bir imge, balçık tuğlaları belli bir şekilde ve belli bir düzene göre sıraladığımızda taş kadar sağlam ve dayanıklı bir duvar elde edebilmektir. Bu da bütünün, bir arada olmanın "büyüsünün" bireysel ve özel olanın doğasına dönüşmesini sağlar.
Ruhsal anlamda sürüleştirme modern seri üretimden sayısız yüzyıl önce başlamış ve gerçeğin farkına varılmadan parçanın parçayla birleştirilmesinden  kendinden önce gelenlerin aynısı, iffet ve iyilik dolu bir yaratık ortaya çıkacağına inanılmıştır. Onun yerine kösteklemeye dayalı biçimlerin evrimi ve deneyimin başarı ve başarısızlıkları ile karşılaşılmıştır.

 

         Ancak insan, sanki insanlar sistemlerin basit bir icadıymış ve bu insanlara uyum ve kendilerine an özellikleri kaybetmek ve hayatı sürdürebilmek hakkını vermek gibi yerini tüm insanlara öncelik toplamına vermek için insan önemini kaybetti.

Seri üretim ürünlerine onları doğuran sisteme, kaynaklarına göre değer biçilir.
Hıristiyanlar iyi, paganlar kötüdür.
Azız Joseph "mala moros" (Mağripli katili) olmuştur.
Soy/ular "asil kana " sahiptir, geriye kalanlarsa "köylüdür ".
Halk iyidir, kral kötüdür... Yaşasın giyotin'
İşçi iyidir, işveren kötü. Asker çiftçiden daha cesurdur veya tersi.
Seçilmişler... Tanrı’nın çocukları

Sonuç olarak varolabilmek için iyilerin, kötülere ihtiyacı vardır

          Bu ortak payda Hıristiyanlar'dan, Yahudiler’den. Müslümanlar'dan. ateistlerden, beyazlardan, siyahlardan, zenginlerden, yoksullardan, bilgelerden ve cahillerden bahsetmeyi sağlar. Bu, tüm renklerin ırkçılığıdır.

          Toplu bir kurtulmaya ve öyle veya böyle bir kurtarılmada yer almayanların yine toplu olarak yıkımına karşı bu sürüleştirici beklenti, bu kurtarılmadan faydalanamayanların tüm umutlarını sistemlere, inançlara, ırklara ve kavramlara yüklemesini sağlar. Böylece birey önemini kaybeder ve bir bireyin Parti’ye kayıtlı bir militan ya da son moda bir tarikatın üyesi olmamasını kimse anlayamaz.

         Herşeye rağmen komünizm, faşizm, nazizm ve kapitalizmin ve onların politik, sosyal ve ekonomik kavramlarının başarısızlığı olgusu sokaktaki adamın yüreğine bu sistemlerin etkisizliği konusunda bir şüphe kurdu sokmuştur. Belli güç odaklarının "orkestrasyonu" haricinde neredeyse Dünya'daki tüm halklar demokrasi ve oy hakkını savunurlar ama iş sandığa gitmeye gelince yaklaşık %50’si gitmez. Oy vermenin zorunlu olduğu yerlerde ise ya boş oy atarlar ya da sistemin önceden belirlediği listeleri boykot ederler.

          İslam'ın belli bazı yönleri dışında dinler için de aynı şey geçerlidir. Demografik haritalarda İtalya Katolik bir ülke gibi görünürse de gerçekte kiliseler turist doludur. Manastırlar boştur ve dinle ilgisi olmayan toplantılara ayrılmıştır ve Papa'nın kendisi de milliyeti ve alışkanlıkları konusundaki fıkraların konusudur. "Kutsal" sözcüğünden geleneksel olarak ne anlaşıldığının tüm bunlarla pek ilgisi olmadığı açıktır.

          En kötü sistem bile iyi insanlar tarafından yönetildiğinde halka mutluluk, zenginlik, bolluk ve barış getirir.

          Bu sorunun çözümünün, sistemlerin gerçekte hiçbir önemi olmadığının, aslında onu "'oluşturan" insanların önemli olduğunun ve vazgeçilmez olan şeyin de bu insanların ahlaki kalitesi olduğunu anlamakta yattığı gün gibi ortadadır.

          Bir ülkede iktidarda sağ partilerin mi sol partilerin mi yönetiminin başkanlık sistemi mi monarşi mi olduğunun çok az önemi vardır. Asıl önemli olan bu ülkenin yönetiminden sorumlu kişilerin onurlu, adıl, iyi, cesur ve yetenekli kişiler olup olmadıklarıdır.

          En kötü sistem bile iyi insanlar tarafından yönetildiğinde halka mutluluk, zenginlik, bolluk ve barış getirir.

         En iyi sistem de yöneticileri ahlaksızsa yönetilenler için tam bir işkence olur.
         Toplu kurtulma mitinin tüm sistemlerde çöktüğü görülmüştür. En doğal ve en iyi organize edilmiş sistem bile onurlu yani tek kelimeyle iyi kadınlar ve erkekler tarafından sürdürülmediği durumda çöker.
Şu veya bu politik, sosyal, dinsel fraksiyon veya tarikatın zaferine ihtiyacımız yok. İyi insanlara ve bu iyi insanların her alanda en yüksek sorumlulukları almasına ihtiyacımız var. Böyle olsaydı, insanlar sorumlulukları hırslarını gerçekleştirmek için değil ama dayanışma ve cömertliklerinden ötürü üstlenirlerdi.
Platon'a göre iyi ayakkabıcının görevi hepimize ayakkabı yapmak, iyi terzinin görevi hepimizin elbiselerini dikmek vs.'dir ve yöneten için de aynı şey geçerlidir. Onun, tutkularını dizginleyebilen, doğru fikirlere kendi iradesinin gücü ile ulaşabilen ve topluluğun tüm üyelerinin yararına olacak uygulamaları ortaya koyabilen bir kişi olması gerekir

         İyi insanları teşvik edecek ve onlara gerekli kültürel araçları sağlayacak olursak onlar da her türlü yönetim biçimiyle bütünleşerek bunu verimli hale getirebilirler.
İyi bir kişi, hangisi olursa olsun bir dinin tinsel şefiyse izleyenlerinde Tanrı'nın varlığı hissini uyandıracaktır çünkü Tanrı bu insandan herkesin erişebileceği şekilde yansıyacaktır.

         Kötü birinin en kötü düşmanı kendisi, iyi bir kişinin en iyi dostu ise yine kendisidir.
         İyi bir kişi kendini Sanat'a, Bilime veya başka herhangi bir etkinliğe adayacak olursa bu etkinlik, izlenen yoldan bağımsız olarak onun kendi iyiliğiyle aydınlanacaktır çünkü bu kişi her zaman en iyiyi arar.

          Irkçılığın, baskının, yasadışı yollardan zengin olmanın ve soykırımların sona ermesi için XX. yüzyıldan XXI. Yüzyıla geçmenin yeterli olmadığını farketmek gerekmektedir. Geçmişin sistemlerinin kirleten mekanizmalarının yerlerini iyi insanlara bırakabilmesi için içeriden ve ezoterik olarak değişmemiz gerekir.
Onları bulmamız, onlara yol göstermemiz ve yardımcı olmamız şarttır.

            Kötü birinin en kötü düşmanı kendisi, iyi bir kişinin en iyi dostu ise yine kendisidir.
         Cesur olalım ve bizi yöneten zararlı sistemleri, yerlerine en önemli özelliği iyi olmak olan bu Yeni İnsanın geçmesini sağlamak üzere Tarih’in çöp tenekesine atalım.

Jorge Angel LIVRAGA
Uluslararası Nouvelle Acropole Organizasyonu Kurucusu
Fransızcadan Çeviren: Yeşim ÖZBEN